K-Date

I rushed to get dressed to attend the afternoon mass. 

I heard my Lola asked my Mom,

Lola:      “Saan ang punta nun?”

Mader:  "Sisimba daw."

Lola:      "Aba.. himala… sinong kasama?"

Mader:  "Ina naman… mag-beinte otso na yan… Hayaan mo na kung may kadate!"

Lola:      "Nagulat lang ako at sisimba.  Tuwang-tuwa ako at bumalik na sa dati."

I smiled at their conversations…

They are so happy that finally, I’ll be attending mass. So I went there. 

Iba na pala ang priest.
Malaki na pala ung baby na dating katabi ko pag nagmamass
At may syota na pala si Ineng at si Tutoy.
At hindi pa pala sira ang wall fan na nagpapahilo sa akin.
Andun din ang Elders ko sa Couples for Christ… all smiling at me.

I received communion…. Was among the first on the line…I knelt down and prayed fervently… it took me awhile before I sat in.   I saw myself crying… for the many sorry’s and many thanks I told God.

Whatta relief to be back!

I was still in the midst of praying when I felt …
May kumulbit sakin..
I ignored..  
“Araayyy… may kumurot…”

So I end it up and asked the girl beside me..

“Sino ung kumurot sa akin?”

Girl :  “Wala naman pong dumaang tao.”

So I sat comfortably and waited.   While looking at the altar… I saw one familiar face of a friend standing beside the priest.  The priest at that time is mentioning about the Caravan in Cavite and that Caviteños need to wear Light Blue… my friend signaled that he, too, is wearing Light Blue…

He did nothing but to stand, smile, and wink…

I was left… smiling too.. And watching him.  When the mass is ended, the people went out of the church and I remain sitting.  My friend waved… and I nodded… He even tried to move the banner of Cristo Rei on the foot of the altar… but he never succeeded… he smiled at me again and laughed.  “Hangkulit”

I followed him… but he disappeared in the crowd.  I can’t see him anymore.  I saw my friend… this time, I am wide awake… and I’m in the church.

Hopefully, the next time that you’ll gonna see me… not in a crowd… mapapagkamalan akong “Natuluyang Timang…”

Team Pacquiao in the Haws!

I am not really a PacMan fanatic… actually I seldom watch his fights… but I promised myself not to miss the Grand Bout.  So I woke up 9am of November 19, 2006 and tuned in to ABS-CBN’s delayed telecast of the Grand Bout.  Cellphone was ready, fully-loaded and even texted my Tito in the States for early announcement…

The stories behind the Grand Bout….

Wala akong nakitang dumadaan na jeep sa aming busy na kalsada.

Ang mga tao ang aga namalengke… ang aga nagsimba.

Sa radio, ang Manila daw ay parang Biernes Santo… walang traffic.. sobrang tahimik…

Ultimo holduppers day off!

Sa Pampanga daw, ang bawat kanto, nakalabas ang mga TV… at ang mga Kapampangan, sabay-sabay nanonood ng laban.

At ipinapakita sa tv ang nationwide support ng Pinoys sa Kapwa Pinoy.

Ngunit higit pa sa mismong istorya ng laban na ito… ang ibang kwento na higit kong ikinatuwa.

Team Pacquaio in the house!

(L-R)  Ama Turing, Nanang Ludy, Mader at Ina Minting

Isang kaibigan ko, si Yami, ang nasa Malapascua Island… isang island na walang kuryente.

10:01 am -  “I’m still in the island watching it live from a house with maybe 50 people all males except me and my friend.  Hahahaha only 25 pesos!  VIP Kami dito!

 

10:02 am - Yagtan-aw ako nga! Live!

 

10:36 pm - Nagkagulo dito kasi may pupusta kay Morales. Hehehe!  Wala kasing betting dito kasi puro pacquiao.  Parang sabong ung mga senyas ditto!  Hahaha Sarap ditto!

 

10:41am - Oo 7^th round. Pawis na pawis na ko! Hehe!

 

12:28pm - Bro ko ayaw maniwala na draw kasi natumba ni Villoria.  Sbi ko nga wag ka maniwala kay Ate.  Sabay dumating text ninyo.  Unfair daw.  Pacquiao may have the same fate kung aabot sila ng 12 rounds.

 

12:33pm - Ganyan talaga kasi challenger si Villoria pag di niya tinumba kalaban.  Say in case of a draw, the title remains with the defending champion.  Kasi di niya tinalo napantayan lang.

 

12:38 pm - If Pacquiao won’t TKO / KO Morales and go for decision, he will not make it.  Pacquiao-Morales fight on the way now.

 

12:44pm - Bayang Magiliw na.  Grabe ang emotions ditto.  Sarah Geronimo sings.  STOP DISTURBING ME!

 

12:59 pm - The Mexican crowd is rude.  Filipinos are hysterically cheering but are behave.  I’m proud to be a Filipino today more than ever.  Round 1 now. Pray.

 

1:13pm - It’s the best fight in years!  It’s classic. Tapos na si Morales!

 

1:20pm - Watch it with a crowd around you.  You will feel your adrenaline rushing!  Paos ako!

 

1:25pm- “Island without kuryente pero dumiskarte just to watch Pacquiao Live.  Beautiful island I’m at home here.  You should visit this island once.  Dami foreigners.  Lunch na kami”. 

 

7:06pm - Grabe! Pati sa bus Pacquiao ang mga songs!  Wish our politicians are as passionate in governance as Pacquiao is in boxing… Hay.. poor Pinas….

 

1:10pm - “Pacquiao made it in 3 rounds!”

 

1:20pm - 3^rd round knockout! Panalo c Pacquiao!

At tumawag ang Tito ko na nasa States… bukod ang text… bukod ang overseas call. Nagalit pa nang sinabi kong….

"Bakit dine ay si Morales ang nanalo?! Pareho ba tayo ng pinanood?!" 

Tingnan natin ng malalim ang mga pagkakataong tulad nito.

Kayang kaya ng Pinoy ang magkaisa.

Ang gawing matahimik ang bansa.

Ang dumiskarte basta gusto.

Ang magbunyi sa tagumpay.

Ang sabay sabay na malungkot sa bawat laban.

Ang sabay sabay na pagiging masaya

 

Kayang kaya ng Pinoy kahit sa nasa ibang bansa ang ipakitang sumuporta sa kapwa Pinoy ng maayos at may pinag-aralan.

Kayang kayang ipakita ang galing ng Pinoy.

Sa laban ni Villoria ipinakita… sa kabila ng pagkatalo, ang Pinoy lalaban ng may dangal at marangal.  At tumatanggap sa pagkatalo ng may buong respeto.

Nakataya hindi lang ang pangalan mo.. kundi ang milyon-milyong Pilipino.

Tutungo sa pagkatalo pero titingala sa nakakaraming tao..

“Sa susunod kong laban… Babawi ako! Babawi ako!  Pilipino ako eh!  Walang Pinoy na sumusuko sa laban ng buhay!”

Sa laban ni Pacquiao… sa kabila ng pagkapanalo… lumaban ng walang galit.

Sa bawat suntok, nagkakaisa ang sigaw …

Ng bawat Pinoy sa lahat mang sulok ng mundo.

Muli, itinatak ng Pinoy sa Kasaysayan ng Mundo…. Ang katagang…

Never underestimate the heart of Pinoys!

Sa Disyembre… ganito ulit!

Team Malalad naman kami!