November 21, 1999

Nagising ako kaninang iniisip kung ano nga ba ang impact ng November 21 sa akin.  Ang tagal kong inisip hanggang sa naisipan kong maligo na lang.

Ayon!  Natandaan ko pa na… noong November 21, 1999… halinhinan ang phone calls sa bahay.. Pag isang maikling ring … alam ko kung galing kanino…
Kausap ko noon si Ate Raquel at si Mean… Madaling araw na noon at walang natutulog sa amin.  Pati si Pareng Jordan.  Natutuwa akong maalala ang mga kilig, ang mga magagandang payo sa akin ng dalawa kong kaibigan… ang sayang nararamdaman din noon ng taong mahal ko…. dahil pagdating ng 7:30 ng umaga, kailangan kong umattend ng misa at doon ay naghihintay ang isang espesyal na tao na magiging parte ng buhay ko.  Doon ko cia sasagutin… whehehe Charing!

E ano pa nga ba…. pagdating ko.. andun cia… si Ate Raquel andun din.. magkakatabi kaming tatlo… Alam kong batid ni Ate Raquel ang kaligayahan ko nang araw na yon.  Sa harap ng Dios, ipinakilala ko si Pare!  Ang saya saya… ang natatanging Sugar and Cupcake.. amputeks!

Nakakatuwa din na makita ang sarili kong masaya…. in-love?  Hmm… basta masaya…
Kaya lang 2 araw lang tumagal itong ngiti at kilig…
Hindi kasi alam sa bahay.  Walang nakakaalam neto.
Gusto ko pa naman…. alam nila…. Kala mo naman pakakasal na… Hehehe
Mahalaga lang sa akin na alam nila.

Nagising agad ang Timang!  Pero naniwala naman ako ng sa isang araw o sa dalawa… naranasan kong may mahalin… at totoo ako dun!

Kaya Parekoy…. anniversary pala natin dapat ngayon!  Asan na CD ko?  Hehehe
Tenchu!