Questions

   

 

36 days to go… whew!!

36 more nights that I’d be staring blankly at nowhere
Questioning each of the stars to stay blinking while I’m awake
To just paint the sky with little lights.

 Twice as much of the figures are the tears I will shed.
Going double as the days go closer to that date.
Weakens the remaining strength I have

Where can I find the man who will answer the questions of my heart?
Will he still be around?
If asked, will I answer?
Will I stand up and fight for him?

Will I?
How many more of this kind shall I suffer?

To the questions of the world…
You are the only answer…
<Sigh>

Ang drama ng earth…
makalipad nga muna sa MARS sakay ng star… sssshhhhiiiiinnnnggggg…

 

Tender Loving Care

I met my dear Mader in the bus terminal early this morning before going to work.  As usual, she was early and I was late again!

I saw her standing inside while carrying her favorite shoulder bag and a black dunkin donut freebie bag.
I am wearing an empire-cut blouse and black pants for office.  I saw her smiling at me…
Mukhang nagustuhan ni Mader ang pagurl kong attire. I went closer…

Sheggz:  Bili tayo ng Donut para may baon tayo.

Mader:    Wag na, she said.

I got nervous when she got a white crumpled plastic bag with “brown” crumpled paper inside… and said

Mader:    Eto.. ipinagbaon kita ng Palapad.

Sheggz:   Ay puteks!  Sabi ko na nga ba… 
               Hindi man lang ipinlastik ng maayos hahaha
               Kaganda ko pa naman ngayon tapos ung plastic kawala talaga ng poise. Totoo!

Mader:     Hahaha… nagmamadali kasi si Ina kanina (my Lola) kaya hindi na nailagay ng
               maayos.  Kainin mo daw pagdating ng office.  Tiyak na maaga ka dadating.

Tsismisan kami till the jeepney comes.  Talagang mega-babay pa sa akin…
Inside the fx, a middle-aged guy in front of me is smiling while I am trying to put the plastic in my bag.  I saw him smiling pa.

The Guy:     Baon ba?

Sheggz:      Opo… Pabaon ng Mader… hehehe

The Guy:     Alagang-alaga ka ah.  Takot magutom.

On my desk, I opened the gusot na plastic and ate the 5 Palapad I saw inside.  I forgot to share it to my officemates…  While eating… napaisip ako…

Better than You

Sa likod ng Medalya

Kagabi pa ako nag-iisip…habang naglalakad sa kahabaan ng Mendiola…

Ang mga atleta… bida kapag may mga laban…
Bida at sikat kapag may naiuwing medalya…
Nakakalimutang bigla kung walang nadala…

Ano ang ipinagkaiba ng lumaban at nanalo sa lumaban ngunit natalo.

Pareho lang ang hirap na dinanas sa ensayo.
Parehong disiplina lang naman ang sinunod.

Hindi pala talaga biro maging atletang Pinoy.
Ibinigay mo na ang kaliwang kamay…
Ineexpect pang ibigay ang kanan..
At kung matalo sa laban..
Kulang pang buong katawan ang ialay.

Paano kung injured..
At limitado ang kakayahang mag-ensayo
Hindi sa ayaw kundi sa sitwasyong hindi kontrolado ng tao.

Bigla akong namulat sa totoong kalalagayan ng mga atleta.
Para sa medalya…
Para sa karangalan…
Para sa lahat…
Kailangang lumaban…

 
Alam kong napakahalaga sa iyo ng labang ito.
Ngunit hindi magiging kakulangan bilang isang tao.
Kung mabigo ka man dito.

Hindi miminsan mo nang pinatunayan sa mundo at sa kapwa mo Pilipino.
Hindi ka makakarating sa kinaroonan mo ngayon kung hindi ka magaling.
Hindi pangkaraniwan ang marubdob na hangaring magbigay ng karangalan.

 
Sa laban mong ito…
Hindi man kami makasipa sa kalaban gaya ng kaya mong gawin.
Hindi ka man namin maiganti sa bawat sipang maigagawad sa yo
Wala man kami sa lugar kung saan andon ka.
Pero nakamatyag kaming lahat sa anumang kaganapan.

Ang tagumpay mo…
Ay tagumpay ng lahat ng Pilipino…

At ang pagkatalo..
Ay hindi pagyuko at kabawasan ng pagkatao.

Para sa naniniwala sa kakayahan mo…
Buong-buo ang suporta sa yo…
sa galing, kakayahan at mabuting pagkatao.
At para sa mga taong nag-aalinlangan sa yo.
Harapin mo at sabihing…
Pinoy ka… para din sa yo ang laban ko.

Sa suporta, dasal,
Suportado ka.