"Naghihintay lang ako" - Poknat

I tuned in last Saturday night to Channel 2 and saw "Sana Maulit Muli"…

"Ay palabas na pala to!"

So I sat comfortably while watching it.  Sana Maulit Muli, the only song that made me cry in our high school graduation.  I enjoyed not the acting of the teen stars, but of Mickey Ferriols and the story itself.

The story is simple and ordinary, but I dunno why i finished it… the scene that brought me to excessive tears was when Jasmine (Poknat) got hit by the bus (G-LINER) and helplessly trying to say these words..

"Sana lagi tayong magkasama… Masaya ako na nagkita tayong muli, Bokbok.  Gaya ng dati… naghihintay lang ako.. naghihintay lang ako… " 

After hearing that… grabe… napahagulhol ako… ng-feeling Poknat ako.  Kakainis!

I never cried pala since D-Day.  I dunno how it happened but I felt so numb the moment I saw the bride walking in the aisle… and saw her groom waiting in front. 

I never cried… sobrang namanhid ako… 

When friends are asking… "Musta ka na, Sheggz?"… "Ewan ko."

"Gaya ng dati… naghihintay lang ako…" doon lumabas lahat ng emosyon na naitago ko sa baul.  Napatakbo ako sa terrace at doon na lang ipinagpatuloy ang pag-iyak.  Kung may nakakita sa akin sa ganoong sitwasyon ay aakalaing namatayan ako.  Wala akong naisip tawagan o itext dahil at that time alam kong walang makakapagconsole sa akin kundi ang sarili ko at ang taong nagpaiyak sa akin ng ganon.

Noon ko lang na-feel sa buong buhay ko na sobrang nag-iisa ako… ang tanging kakampi ko lang that time ay ang Pooh Bear na yakap-yakap ko.  Yung feeling na sobrang pumusta ka ng sobra tapos natalo …. talong-talo.  Gusto kong mambato, manipa, sumigaw, magratatat ng armalite… mawala lang ung sakit at galit…

Si Poknat kasi…