Multo

Huwebes ng madaling araw, ninais kong magbyahe ng madaling-araw pauwi.  Pinili ko ang ordinary bus sa Pasay para pwede kong buksan ang bintana.  Karipas ang bus. Yoohooo! 

Tuwang-tuwa naman ako, syempre gustong gusto ko yung pagkakataong halos lunurin ng hangin ang mga iniisip ko at halos liparin ako sa kabilang mundo.  Iyon lang ang pagkakataong wala akong ibang iisipin kundi kung ano na ba ako ngayon… at kung ano na ang mga taong nakapaligid sa akin.

Ito na ang hinihintay kong pagsasara ng pinto… at hindi na ako makikilala ng tao ang "ako" na nakilala nila noon. 

Sa mundo kong walang sinumang makakapanakit… dahil hangin ko lang titingnan ang mga taong multo.

Makakalimutan ninyong ito ang akong nakilala ninyo noon.  Kakalimutan din ako ng mundo.