The Best Remark

I personally witnessed just how overwhelming the responses were from families, friends, relatives, teachers, school/classmates, colleagues, orgmates, neighbors and even people we hardly know upon hearing Rov’s passing the bar. 

Until wee hours of the night we were receiving domestic and overseas calls.  My brother and I were talking about it on our way home and we, ourselves, were so amazed at how these people extended their greetings.   

To those who personally know us, they know exactly just how Rovs and the whole family hurdled this.  It wasn’t easy but it’s all worth it.     

I’ve been talking sincerely to Rovs on how he should use his ability and privilege to serve, not just to earn.  Make yourself a servant… make use of the opportunity to serve… 

It’s the same advice my lolo and lola shared to him.  I can’t recall it fully but the essence revolves around it.  What touched me the most was when Rovs held Ama’s hands and said, “Ama, abogado na po talaga ako…” and Ama replied, “Salamat Salamat at naabutan ko pa.  Salamat!” 

That’s basically what Ama Turing had all been wishing… For him to see Totoy Ovel… Atty. Ovel.

What made this experience extra special… it made us One in Spirit.. the whole family.. One in Faith and Prayers… It was one perfect example of  "Walang Iwanan ang Team Kapamilya!" 

And just this morning, when I got to chat with Rovs, I was laughing out loud when he left a ym msg to me… “Ate, atty na nga ako!  Hindi halata… wala pa rin akong pera! Hahahahaha” 

Congratulations Rovs!  I got one of the best remarks from Lolo that I will never ever forget..

“Salamat Ate!  You’ve always been the Best Ate!”<Daig ko pa ang pumasa sa bar>

Signs Nya :)

Nang magkaharap-harap kaming magkakapamilya, masaya at hagalpakan sa tawa.  Kanya kanyang toink-able moments ang bawat isa.  Sayang at walang videocam nun na pwedeng icapture ang mga nakakatawang moments. 

Kanya-kanyang kwentuhan ng magkakaibang signs.   

Tuesday morning – may nanggitgit sa aming white L3 sa may Osmena Highway habang papasok kami ni Ovel sa trabaho.  Malapit na ciang mainis at pinlano nang tapatan sa stop light ang nanggitgit na sasakyan… Sakto, pagtapat nung L3 sa kaliwa, nakasulat sa gilid neto “God answers prayers!”.  Nagkatinginan kaming dalawa sabay sabi niya, “Ate, ito kaya ang sign?” <sabay goosebumps>. 

Arangkada ulit.  Pagtigil ulit sa stop light, nasa gawing kanan na namin cia, at ang nakasulat naman sa kabilang side “Blessed are those who entrust everything to the Lord.”.  Nasabi ko na sa kanya, “Kaya tayo ginigitgit, para mabasa natin un!”…  

Wednesday – Baclaran Church.  Dahil sa dami ng tao, hindi ko agad natingnan ang altar.  Tungo agad ako para magdasal.  Nung nasa aisle na kami papuntang altar, nabasa ko ang malaking malaking letters na “ALLELUIA” <sabay goosebumps ulit> 

Thursday – St. Jude.  Ito nga yung finale nang “I Will Sing Forever” ng Bukas Palad. 

Saturday – Sa pagtitirik namin ng maraming kandila sa Baclaran, tanging kong sinabi … “sana Lord, sa dami ng kandilang ito… ung liwanag ang gagabay sa amin para sa huling tagumpay ni Rovs.  Bago mag-alas dos ng hapon, papunta kaming elevator palabas ng parking lot… pag-akyat naming sa escalator ng MOA, napapikit ako dahil sa nasilaw ako sa sobrang liwanag at init na sumalubong sa amin paakyat.  Noon, tumulo ang luha ko… ilang segundo lang, nakatanggap na kami ng balita na “pasado cia”…. Iyon ang naging dahilan bakit napahagulhol ako ng iyak sa parking lot.  

Sa dami ng signs na hiningi ko… hanggang sa kahuli-hulihang sandali… ramdam na ramdam ko… 

Si Daddy pala noon ang sign na hiningi, pag may pumutok na balloon sa children’s party sa tapat ng bahay, iyon ang sign nya na pasado… 4:10pm ng hapon, 3 magkakasunod na pumutok na balloons ang nagpagulat sa kanya… saktong pagbalita namin kay Mader nang magandang balita… 

Halos isang buong lingo ng makapanindig-balahibong signs…

# 869

Maituturing kong isang Praning na Sabado ang March 29, 2008.  Magkakasama kami pero walang nagsasalita at halos anlalim ng mga iniisip.  Nang nakaramdam ng gutom, salamat sa KFC na malapit sa Baclaran Church. Dasal ulit pagkatapos.  Nang mahimasmasan ng kaunti, diretso naman ng MOA para magpalamig, pero tulad ng dati, wala pa ring nagsasalita.  Literal ung feeling na najejebs na nasusuka na nahihilo na kinikilabutan na halos gusto mong maghapong maluha na lang habang lakad ng lakad… magkakasama kami pero ilang beses kami nagkawalaan pero wala ni isa sa amin ang nabothered na maghanap.  Praning!  Nasa loob ako ng mall pero naghahanap ako ng sinag ng araw para magpainit.  Nang mag-aalas-dos, kinailangan naming bumalik ng Baclaran Church para sa huling dasal… ilang beses na halos kami muntik-muntikan nang maaksidente. 

Iyakan na kami magkapatid sa parking lot ng MOA.  Nang mga sandaling iyon, wala kaming mapaghugutan ng lakas kundi ung nasa Itaas.  Pagkatapos magdasal, diretso ng Robinsons-Ermita, magpapark dapat, pero in the end, inikot lang namin ang parking lot, nagbayad ng P30.00 para lang magpaikot-ikot.  Aksaya sa parking, aksaya pa sa gasolina.  Diretso ng Max Orosa.  Naghihintay.  Nang magaalas-kwatro ng hapon, inutusan akong pumunta ng Supreme Court para tingnan ang resulta. Putek! Nasa gate palang ako ng Supreme Court, tumawag si Joyce, nagtext na si JP, tumawag na rin ang kapatid ko.  Nagsasabing pasado ang kapatid ko.  Pero putek!  Akong nasa mismong Supreme Court, hindi ko nakikita ang pangalan ng kapatid ko.  Itinext ko na sa buong pamilya ko na PASADO cia kahit hindi ko pa NAKIKITA!  Ang sabi kasi, maniwala ka kahit hindi mo pa nakikita…Naglalakad ako na halos sagasain ko na ang mga taong nasa harap ko makita lang ang papel… luha, pawis at sipon lang ang dala dala ko nun…  Sa inis ko, nakita ko ung 3 malaking projector na dun pala idinidisplay ang pangalan… pagdating na sa letter N, nagstop!  at nagrestart! Napamura talaga ako… ung feeling na magalta-presyon!  Nang makita ko mismo sa sarili ko, hindi ang apelyido kundi ang pangalan.. napasigaw talaga ako! "Thanks God! Kapatid ko yan!!"   Akala tuloy ng tv reporter, ako ay isang barista na pumasa… lapit agad para sa interview… saka lang ako tinamaan ng hiya na .. "hindi po ako kumuha ng exam hehehehe".

Txt magkabi-kabila, iyak dito, singhot dun, pawis dito, tapilok dun!  In short, ng mga panahong iyon, dugyutin at wa-poise si Ate !!! My goodness! Weno ngayon!  hahaha  Kanya-kanyang jologs nang mga oras na iyon… may pinipicturean ang pangalan, may nagpapapicture sa harap ng projector, may umatungal ng lakas na lakas at gumawa ng eksena hahaha

Haaay!!! Congratulations Atty Ovel! 

To God Be All the Glory!!